پلیس جوان که توی تلوزیون پخش میشد دخترهای مدرسه ای عاشق شهاب شده بودند. به گمانم سریال شب های جمعه بود و از سر هفته توی صف و کنار حیاط حرف حرف یونس خوشتیپ و باحال بود. ما که در خانه آنقدر صبح تا شب نقد صدا و سیمای جم--هور--ی اس--لام--ی توی گوشمان بود طبیعتا دختری نمیشدیم که دلش هوای یونس و یوسف و ابراهیم و اسماعیل تلوزیون این اسطبل را بکند. بازی اش هم که سر تا پا مصنوعی و نپخته بود. تازه توی فیلم هم که یک معشوقه ای داشت و برای خودش بساطی داشت بساط افسانه های حاج آقای اسب سوار... کلا پر از تناقض و بی سلیقگی بود این سریال تا یادم هست. به هر حال این دختر های دهه شصتی بزرگ شدند و پسر های دهه های یکم این طرف و آن طرف بزرگ شدند و قصه ها کم کم عوض شد... اسطبل عوضی تر شد و ما هم بی حوصله تر... رفتیم توی کتابخانه ها و درها را روی خودمان بستیم. نشستیم از مارکس قدیم خواندیم و فروم جدید... از نیچه و از رومی. پروانه های کوچک و جمع و جوری شدیم بایک عالم ستاره و نگین که از توی پیله ی خیس در نمیامدند. آرزوهایمان آرزوهای کمی شدند و آرزوهای دورتری. آرزوی شاهزاده ای که خدا را قبول داشته باشد اما بت پرست نباشد. آرزوی خانه ای که در کوچه ای بنبست نباشد. آرزوی همسایه هایی که دوست داشته باشند. دست کم شب چهارشنبه ی آخر سال برای خودشان سوری داشته باشند... گاهی عروسی ای داشته باشند برویم برقصیم و برنج آنقدر گران نباشد که شام ندهند... دهه شصتی ها بچه های تنهایی هستند. خواب چهارشنبه سوری را می بینند اینطرف و آنطرف دنیا. بوی چوب های ایران... بوی جنگل های شمال... بوی نارنج های بهار شیراز را توی خواب میشنوند و همدیگر را بغل میکنند. صبح اما از خواب بیدار میشوند همدیگر را میبینند و از کنار هم رد میشوند. همه دلخوشی روزشان این هست که دستمال سبزی سفیدی ببندند به گردن غازهایشان و توی باغچه ها ولشان کنند به چریدن. شهاب بزرگ شد. کم کم بزرگ شد نه مثل اژدهایی که از توی یک چراغ جادو بیرون بجهد. و دوست داشتنی شد. چون شهاب شبیه شاهزاده ی خورشید خانم هست. شبیه همان پسری که از دل جنگل متولد میشود و هیچ کشیش و ملایی ندیده به عمرش... کتاب مقدسی در دستش نیست اما چیزهایی توی دلش هست... دست کم بر زبانش جاریست... چیزهایی که تنها گذر آرام فصل ها به شازده های جنگل یاد میدهد... اگرچه جنگ باشد... اگرچه قحطی باشد... اگرچه... اگرچه.

من از اینکه پیام تبریک چهره ها را و عکس های لختی شان را با این و آن قسمت کنم بدم میاید. اما حرفهای شهاب را دوست داشتم بعد از نادر و سیمین... شاید چون از جدایی حرف نمیزند.

---